Typy blizn pooparzeniowych
Blizny pooparzeniowe różnią się wyglądem, głębokością i trudnością korekcji — w zależności od stopnia oparzenia i przebiegu gojenia.
- Blizna płaska, przebarwiona — po oparzeniu I–II stopnia, zazwyczaj płaska; umiarkowana trudność korekcji
- Blizna atroficzna — zagłębiona, po głębszym oparzeniu; duża trudność korekcji
- Blizna przerostowa — uniesiona nad skórę, różowa lub czerwona; duża trudność korekcji
- Blizna bliznowcowa (keloid) — przekracza granice pierwotnej rany; bardzo duża trudność korekcji
- Przykurcz pooparzeniowy — ogranicza ruchomość (np. w okolicy stawu); wymaga podejścia chirurgiczno-rehabilitacyjnego
Kiedy można zacząć zabiegi?
- Wczesne gojenie (0–3 miesiące): ochrona, silikony, ochrona UV, masaż
- Blizna aktywna — czerwona, uniesiona (3–12 miesięcy): silikony, kompresja, masaż; laseroterapia może być wskazana przy bliznach przerostowych
- Blizna dojrzała (powyżej 12–18 miesięcy): zabiegi korekcyjne — laser, RF mikroigłowe, dermapen
Protokół pielęgnacyjny w trakcie gojenia
Zabiegi korekcyjne na dojrzałą bliznę
Gdy blizna jest dojrzała, można rozważyć zabiegi remodelujące. Dobór metody zależy od typu blizny, głębokości i odpowiedzi skóry na wcześniejszą pielęgnację.
Blizny bliznowcowe (keloidy) — osobny protokół
Keloidy to blizny przekraczające granice pierwotnej rany — wymagają leczenia przez dermatologa lub chirurga plastycznego.
- Iniekcje kortykosteroidów (triamcynolon)
- Krioterapia
- Chirurgiczne wycięcie w połączeniu z kortykosteroidami i silikonami
