Od d艂u偶szego czasu w艂osy utraci艂y swoj膮 pierwszorz臋dn膮 funkcj臋 regulacji temperatury. Zachowuj膮c w ograniczonym stopniu dzia艂anie chroni膮ce przed szkodliwymi oddzia艂ywaniami np. fizycznymi oraz mechanicznymi. Obecnie w艂osy pe艂ni膮 olbrzymi膮 funkcj臋 psychospo艂eczn膮 jako naturalny ozdobnik, zw艂aszcza u kobiet. Sprawd藕 jaki wp艂yw na wypadanie w艂os贸w maj膮 choroby ustrojowe.

W spos贸b nieprzerwany w艂osy rosn膮 po okresie neogenezy mieszk贸w w艂osa podczas 偶ycia p艂odowego. W warunkach fizjologicznych na sk贸rze g艂owy wyst臋puje oko艂o 80% w艂os贸w w fazie anagen (faza wzrostu w艂osa). Natomiast w okresie inwolucji mieszka w艂osa 鈥搘 okresie katagenu znajduj臋 si臋 oko艂o 1% w艂os贸w. Pozosta艂a cz臋艣膰 w艂os贸w znajduj臋 si臋 w fazie spoczynkowej czyli telogenie. Powszechnie uwa偶a si臋, 偶e 偶aden dodatkowy przydatek sk贸ry nie jest tak istotnym
i wra偶liwym wska藕nikiem og贸lnego stanu od偶ywienia, zdrowia, zatrucia jak w艂osy!
呕adna inna tkanka ludzka nie dostarcza tak wielu istotnych wiadomo艣ci w dost臋pny i 艂atwy spos贸b jak w艂osy. Zmiana grubo艣ci, struktury 艂odygi, g臋sto艣ci a tak偶e po艂ysku w艂osa, mog膮 odzwierciedla膰 tocz膮ce si臋 patologie w naszym organizmie. Utrata w艂os贸w to dolegliwo艣膰 o bardzo r贸偶norakim pod艂o偶u. Za ich utrat臋 mog膮 odpowiada膰 m.in. choroby ustrojowe- jak r贸wnie偶 dolegliwo艣ci sk贸ry g艂owy.

Wypadanie w艂os贸w 鈥 Tocze艅 uk艂adowy

Jest to choroba autoimmunologiczna , jednym z g艂贸wnym objawem choroby jest nadmierne wypadanie i przerzedzenie w艂os贸w. Typowymi dolegliwo艣ciami jest r贸wnie偶 nadwra偶liwo艣膰 na 艣wiat艂o s艂oneczne, rumie艅 pojawiaj膮cy si臋 na twarz. Zmiany sk贸rne takie jak: pokrzywka, czerwone kr膮偶ki.

Zesp贸艂 policystycznych jajnik贸w

Jako jeden z wielu objaw贸w choroby zespo艂u policystycznych jajnik贸w jest androgenowe 艂ysienie- jest to typ m臋skiego 艂ysienia. U kobiet zwykle objawia si臋 jako rozproszonego przerzedzenia w艂os贸w na szczycie g艂owy.

wypadanie w艂os贸w

Wypadanie w艂os贸w przy chorobie cukrzycy

W trakcie leczenia cukrzycy po kilku latach stosowania lek贸w doustnych, chorzy obserwuj膮 u siebie problem z nadmiernym wypadaniem w艂os贸w. 艁ysienie wyst臋puje g贸wnie na szczycie g艂owy. Wypadnie w艂os贸w przy cukrzycy ma charakter rozlany oparty na mechanizmie telegonowym, bardzo rzadko anangenowym. Zdecydowanie wi臋kszy odsetek w艂os贸w anangenowym, a tak偶e lepszy stan ow艂osienia skory g艂owy, wykazuj膮 chorzy kt贸rzy przyjmuj膮 insulin臋. W por贸wnaniu do pacjent贸w lecz膮cych innymi preparatami. Insulina bowiem ukazuje pozytywny wp艂yw na stan ow艂osienia, gdy偶 posiada zdolno艣膰 do zmniejszonej ilo艣ci w艂os贸w telogenowych. W przypadku pacjent贸w o niewyr贸wnanej cukrzycy, 艂ysienie wraz z towarzysz膮cym mu 艂ojotokiem wyst臋puje zazwyczaj w trzeciej i czwartej dekadzie 偶ycia.

Choroby wewn臋trzne

Choroby w膮troby s膮 konsekwencj膮 w艂os贸w w fazie telogenowym oraz wyst膮pieniem 艂ysienia rozlanego. Znaczna utrata w艂os贸w zwi膮zana jest najprawdopodobniej z zaburzeniami metabolizmu aminokwas贸w (zredukowany poziom metioniny i cyteiny). Ci臋偶kie uszkodzenie w膮troby prowadzi do kobiecego typu ow艂osienia 艂onowego u m臋偶czyzn. Jednak偶e u obu p艂ci wyst臋puje znaczne przerzedzenie lub ca艂kowity brak ow艂osienia pachowego, brzucha, klatki piersiowej.

wypadanie w艂os贸w

Wypadanie w艂os贸w przy menopauzie

W trakcie okresu oko艂o menopauzalnego dochodzi do zmiany 艣rodowiska hormonalnego. Wyst臋puje spadek estrogen贸w wzgl臋dny przyrost st臋偶enia androgenowego. Zmiany poziomu estrogen贸w oraz androgen贸w w konsekwencji mog膮 prowadzi膰 do nadmiernego wypadania w艂os贸w. W trakcie menopauzy mo偶e wyst膮pi膰 艂ysienie typu 偶e艅skiego, charakteryzuj膮cy si臋 zmniejszon膮 g g臋sto艣ci膮 w艂os贸w w obr臋bie szczytu g艂owy jak r贸wnie偶 okolicy czo艂a. Okres menopauzy sprzyja r贸wnie偶 wyst膮pieniu 艂ysienia w艂贸kniej膮cego czo艂owego 鈥 zazwyczaj nast臋puje w pierwszych 2-12 latach po menopauzie. Istotnym problemem w trakcie okresu menopauzy s膮 cz臋ste choroby wsp贸艂istniej膮ce. Kt贸re dodatkowo wymagaj膮 leczenia farmakologicznego. Natomiast niekt贸re gruby lek贸w posiadaj膮 negatywny p艂yw na fizjologi臋 w艂os贸w, co mo偶e by膰 przyczyn膮 ich wypadania.

艁ysienie Hormonalne

Utrata w艂os贸w spowodowana hormonami jest zwi膮zana w g艂贸wnej mierze z nieprawid艂ow膮 prac膮 tarczycy. Zaburzona praca osi podwzg贸rza-przysadka- tarczyca prowadzi do zak艂贸conej r贸wnowagi hormonalnej. Istotny wp艂yw na stan sk贸ry g艂owy ma niedob贸r jak r贸wnie偶 nadwy偶ka tyroksyny oraz trijodotyroniny. Szczeg贸lnym pod艂o偶em nadmiernej utraty w艂os贸w zwi膮zan膮 z nieprawid艂ow膮 prac膮 gruczo艂u s膮 autoimmunologiczne zapalenie tarczycy- definowane jako choroba Gravesa Basedova oraz choroba Hashimoto. 艁ysienie zwi膮zane z autoimmunologicznym zapaleniem tarczycy ma charakter telogenowy. Natomiast choroba Hashimoto (determinowana jest przez przeciwcia艂a antymikrosomalne) objawia si臋 艂ysienie o mechanizmie telogenowym, przedwczesne siwienie w艂os贸w. Sk贸ra os贸b dotkni臋tych hipertyoraza ma specyficzny wygl膮d jest sucha, 艂uszcz膮ca, szorstka, mo偶e wyst膮pi膰 obrz臋k tkanki podsk贸rnej oraz paznokcie s膮 艂amliwe.

W skutek niedoboru hormon贸w wyst臋puje obni偶enie szybko艣ci przemian metabolicznych Objawiaj膮cej si臋 w聽ka偶dej kom贸rce organizmu, r贸wnie偶 w聽kom贸rkach w艂osa, w skutek czego prowadzi to do wypadania w艂os贸w o聽mechanizmie telogenowym. Nieswoiste zmiany wypadania w艂os贸w zachodz膮 r贸wnie偶 na skutek obrz臋ku tkanki podsk贸rnej, co skutkuje w nieprawid艂owe od偶ywienie w艂osa. Redukcja w艂os贸w objawia si臋 zwykle w聽okresie 2-4 miesi膮ca od rozpocz臋cia choroby. Odpowiednio wdr膮偶ona terapia daje du偶e szanse na zahamowanie procesu 艂ysienia.

艁ysienie spowodowane nadczynno艣ci膮 tarczycy przewa偶nie ma charakter rozlany obejmuj膮cy ca艂膮 sk贸r臋 g艂owy lub rozmieszczony w聽jednym miejscu (zwykle w聽okolicy czo艂owej). W艂膮czenie leczenia farmakologicznego, a聽tym samym wyr贸wnanie poziomu hormon贸w doprowadza do stopniowego odrostu w艂os贸w.

Przeprowadzenie szczeg贸艂owej diagnostyki ma na celu ustalenie rodzaju 艂ysienia, a tak偶e czynnika wywo艂uj膮cego utrat臋 w艂os贸w. Jedynie prawid艂owa i szybka diagnoza choroby jest warunkiem wdr膮偶enia terapii, kt贸ra ma na celu polepszenia og贸lnego stanu zdrowia, jak r贸wnie偶 wyciszenia objaw贸w panuj膮cego stanu chorobowego.

Opracowa艂a kosmetolog Kornelia Halada

Pi艣miennictwo:
  1. Baumann L., red. wyd. pol. Kamila Padlewska.: Dermatologia estetyczna, PZWL 2013.
  2. Berger U., Rosenfelder R.: W艂osy odbiciem zdrowia lub choroby, Amber, Warszawa 2001.
  3. Brzezi艅ska-Wcis艂o L.: Choroby w艂os贸w i聽sk贸ry ow艂osionej. Wyd. Termedia, Pozna艅 2015.
  4. Brzezi艅ska-Wcis艂o L., Lis A., Kami艅ska G., i聽wsp.: Fizjologia i聽patologia wzrostu i聽utraty w艂os贸w na g艂owie cz艂owieka. Post Dermatol Alergol 2003, 5, 260-266.
  5. Brzezi艅ska-Wcis艂o L., Lis-艢wi臋ty A.: Choroby w艂os贸w- co nowego?, [w:] Szepietowski J., Reich A., (red.), Dermatologia- co nowego?, Tom 1, Wyd. Cornatis, Wroc艂aw 2009.
  6. Brzezi艅ska-Wcis艂o L.: 艁ysienia zwi膮zane z chorobami ustroju. Przew Lek 2000, 5, 97-98.
  7. Brzezi艅ska-Wcis艂o L.: Post臋powanie w聽diagnostyce i聽leczeniu wypadania w艂os贸w, Leksykon 2008, 4, 1-11.
  8. https://podyplomie.pl/publish/system/articles/pdfarticles/000/015/442/original/38-56.pdf?1481285335
  9. https://www.termedia.pl/Lysienia-zwiazane-z-chorobami-ustroju,8,1781,0,1.html